Eersteklas
Minette
Brink
‘n Staande ovasie vir mnr en mev Vernaam
Graag wil ek die volgende weet.
Wat gebeur agter die Eersteklas Gordyn?
Waarom word dit toegetrek sodra ‘n mens in die lug is? Is die Vername Passasiers bang vir Ekonomiese Klas se armgat kieme wat dalk voorentoe mag spoel?
Is die VIP’s bang ons steel hul sappies uit die kristalglasies wat hulle in teenstelling met ons plebs se sommer -‘n -blik –in- die- hand kry?
Ek kan nie verstaan hoekom ‘n mens N$15 000 vir ‘n ietwat breër sitplek wil betaal sodat jy silwer eetgerei in plaas van goeie ou plastiekvurkies kan kry nie.
Toegegee, dit is nogal beknop in Meerkatklas waar jy beurte moet maak om te eet, anders mash jy die ou langs jou se taai pasta met jou elmboog. En jy strompel wel met dooie bene van die vliegtuig af, veral as die aap voor jou sy sitplek so ver agtertoe stel dat hy met sy kop op jou skoot lê.
Ten spyte van al hierdie wonderlike voordele wat dié in die voorste gestoeltes het, lyk dit selde of die oorgrote meerderheid verhewenes dit geniet.
Uit pure moedswilligheid steek ek my kop deur die gordyn en loer vir die vername mense. En elke liewe een sit daar met die mees onvergenoegde uitdrukkings op hul gesigte.
Miskien was die kaviaar suur, of dalk was die Moët et Chandon nie na wense verkil nie.
Ek wonder of die lugwaardinne lootjies trek om te bepaal wie die stywes van lip gaan bedien. Dit kan nie ‘n plesier wees nie.
Maar voordat ek verdere waarnemings kan maak, sien die wenner van die waardinne my raak en sy verbleek.
Ek word na my stukkie sitplek teruggeboender en die gordyn word met mening toegepluk.
Geld kan glo nie geluk koop nie.
Not true.
Dis dan juis die gebrek aan geld wat dikwels so diep ongelukkig kan maak.
Ek sal die vrolikste mens wees as ek kan ontspan oor my finansies.
Ek wil nie ‘n mansion of die nuutste Merc hê nie. Ek wil ook nie elke ses maande oorsee gaan vakansie hou en in vyfster hotelle bly nie.
Daar is ook geen jaloesie van my kant af teen diegene wat dit wel kan bekostig en dit met oorgawe geniet nie. (Bless your wealthy hearts!)
Maar as jy so hoog vlieg dat jy snags nagmerries het oor jou overdraft, dan is daar foute.
En dis gewoonlik ook hierdie hogere voëls wat aandring op spesiale diens en voorkeur behandeling. Asof die res van die mensdom innig dankbaar moet wees vir die bestaan van meneer en mevrou Vernaam.
In my waitressing-dae was ek meer as een keer lus om ‘n bord kokende paella op sulke mense se groot koppe om te keer.
Hulle vind met alles fout. Of die mes het ‘n mikroskopiese stoffie op, of die tafeldoek hang skeef. Die steak is te taai, te medium, te rare, te min, te veel. Die musiek is te hard, te sag, te vinnig, te stadig, te etnies, te jonk.
En jy hardloop soos ‘n besetene rond om almal gelukkig te hou terwyl jou glimlag al stywer trek.
Dan kom die betaalslag en op ‘n rekening van tweeduisend rand kry jy ‘n hele twee rand en ‘n paar sente.
Jy kners op jou tande en maak ‘n mental note om die volgende dag jou kettie saam te bring sodat jy soortgelyke mense met hul belaglike tips kan skiet. Hard en aanhoudend. Met kleingeld. Totdat daai snob bubble bars.
Moenie gaan uit eet as jy in ‘n erge mood is nie. Dit is mos nou vir moeilikheid soek.
Niemand stel ook belang in die luide verkondiging van jou Laaste Oorsese Reis toe die Weer Net Absoluut Aaklig was en Niemand Hulle Ingevoerde Skipakkies kon afshow nie, want daar in Aspen is daar soms die Vreeslikste Sneeustorms. Maar gelukkig het Ons ‘n Cabin. Weerbestand, met ‘n Heeerlike Kaggel vol Vars Dennebolle.
Die volgende keer wanneer iemand so praat, gaan ek wag tot hy asem skep en dan gaan ek kliphard begin handeklap.
En BRAVO! skree.
